INSPREKEN BIJ DE PROVINCIE / REACTIES GROEPEN

Bovendien werden allerlei verschillende varianten beschouwd als voorkeursrichting. Chaos troef. Tot slot werd het niet duidelijk of de provincie nog aan meningsvorming over het voorkeursalternatief zou doen, of daar een besluit over zou nemen. Alleen de NMU sprak in.

 

Op initiatief van een van de bewonersgroepen kwam er toch een inspraakmoment. Dit was tijdens een andere commissie. Vooraf werd een brief verzonden door de Vrienden van een Groen Haarzuilens, Stichting Behoud Heycopgebied, Stichting Behoud Veenweidegebied Kockengen, Stichting Het Groene Hart, Stichting De Groene Buffer, Werkgroep A27 Voordorp, Werkgroep A27 van Stichting Rijnsweerd, Utrecht Natuur en Milieugroep Overvecht, Bewoners Overleg Lunetten en de Vrienden van Amelisweerd. Tijdens de provinciale commissievergadering spraken 6 bewonersorganisaties in.

 

Ieder had de eigen zorgpunten omschreven, maar toch bleek een grote gemene deler waar te nemen. Misschien wel de grootste hartenkreet: neem bewoners serieus. Het geeft te denken dat in deze Elverding-tijd (=meer inspraak vooraf) zoveel bewonersorganisaties zich totaal niet gehoord voelen.

 

Verder sprak men de waardering uit voor de Kracht van Utrecht en werd gevraagd om een verdere uitwerking van deze plannen. Het gaat veelal om bewoners die vlak langs snelwegen wonen (maar wie niet in Utrecht) en men maakt zich grote zorgen om de toename van verkeer.

 
In de eerste grofmazige onderzoek van de Kracht blijkt een afname van autoverkeer en de grootste afname van congestiepunten.

 

Met de huidige voorkeursvarianten is er nog steeds veel vrees voor inpassingproblemen. Natuurlijk waren er nog veel rigoureuzere plannen. Dat extreme schade uitblijft zegt weinig over de grote schade aan de leefomgeving die blijft. De vrees van de bewonersgroepen is dan ook niet onterecht, temeer er nog veel onduidelijk is over de inpassing en de financiering ervan – er is nog een fors tekort.

 

Hoewel nergens nog de zorgen helemaal over zijn, is men aan de westkant van de stad redelijk optimistisch over het vervolg. De grootste bedreiging van dat gebied – een nieuwe snelweg door Leidsche Rijn of Langs Haarzuilens – lijkt voorlopig van de baan. Kijkend naar de effectiviteit en kostprijs lijkt het meer dan onwaarschijnlijk dat daar ooit een weg komt. Maar sinds ‘een robuust wegennet’ een speerpunt van Verkeer en Waterstaat is, blijft dat onzeker.

 

Voor de groepen aan de zuid en oostkant van utrecht, alsmede op andere plekken in de provincie waar wegen verbreed gaan worden, is het nog geen tijd om optimistisch te zijn. Langs de A1, A27, A12 en A28 is nog grote onzekerheid over de inpassing. Er is (te) weinig geld, wegen en doorpakken gaan voor alles en de wettelijke bescherming tegen geluid en slechte luchtkwaliteit wordt er niet beter op. Men maakt zich terecht zorgen over de woonsituatie in de toekomst. Er komt meer verkeer in en rond de stad en het komt door de (fikse) verbredingen flink dichter bij woningen. Binnenstedelijk bouwen wordt moeilijker en daarmee is de dreiging van nieuwe uitleggebieden nog steeds reëel.

 

Voor natuur en landschap zijn er nog steeds bedreigingen. Het is onduidelijk of de Nieuwe Hollandse Waterlinie bij ’t Hemeltje gespaard blijft. Het Noorderpark zal vermoedelijk veel lawaai er bij krijgen. Amelisweerd wordt er niet beter van. Het voorgestelde natuurdak komt uit op de hockeyvelden van Kampong en heeft geen ecologische waarde. Er is wellicht wel een waarde als tuin van de stad – maar duidelijk moet worden of er in de bewoonde wereld niet meer lawaai komt. Massale natuurvernietiging blijft uit zonder dat de noodzaak realiteitszin van deze varianten ooit is gebleken.